doop daan

mike las van huub van der lubbe:
hou van mij

nu ben je nog klein
en ik ben je vader
nu til ik je op
dan kun je erbij
jij wijst de dingen
ik zeg hoe ze heten
wat je wil weten
vraag maar aan mij

straks wisselt het tij

nu ben je nog klein
en ik groot en ouder
als er wat is
dan kom je bij mij
nu huil je uit
tegen mijn schouder
jouw liefste ben ik
mijn liefste ben jij

straks wisselt het tij
sta me bij
hou van mij

nu ben je zo klein
en ik ben je vader
duurt nog maar even
dan ben je vrouw
draag je naar bed nu
vertel een verhaaltje
leun maar op mij
straks steun ik op jou

straks wisselt het tij
sta me bij
hou van mij

ph. claudel - grijze zielen

gelezen
via de grrls getipt, en het Is mooi, zo'n boek waarvan je weet dat je dat nooit meer gaat vergeten..ik las het gulzig, te gulzig en ga het herlezen..
jop zei: Zo somber en triest. Dat schrijven meer van jullie over GZ. Ik heb mijnmailtjes over dit boek nog eens nagelezen en zie dat ik dat, ook kort nalezing, zelf niét vond. Alleen heb ik ''angstaanjagend'' gebruikt voor demethoden die de twee notabele schurken erop nahielden toen ze de jongenswilden verhoren. Ik gebruikte dat woord omdat ik weet hoe nog steeds over dehele wereld gemarteld wordt als mensen op een bekentenis azen.''Mooi triest'' vind ik een goede kwalificatie van Petra die me toch wéér inde buurt van het sprookje brengt, want moord en doodslag is zelden ''mooi''triest.Het ''mooi'' trof me in dit boek meer dan het ''triest''. En door devermooiing misschien bleef ik kijken, niet meebeleven, maar dat wasaangenaam.
bernique zei: Ook ik kan me vinden in de ver doorgevoerde stereotypen. Een beetje té ver, naar mijn smaak, en niet helemaal passend bij het grijs van de ten tonele gevoerde zielen. Ik heb wat mails terug gelezen en daarin zijn we het kennelijk toch aardig eens. Jop heeft het boek gelezen alsof ze keek naar het ontstaan van een schilderij, en dat vond ik een rake omschrijving; ik voelde ook een onzichtbare hand die me tegenhield om het verhaal in te duiken, maar ik heb tegelijk gebiologeerd gelezen / gekeken. Edith noemde de taal van de politieman niet de zijne, en dát vond ik nou ook, zo zelfs dat het me soms stoorde. Bijvoorbeeld op blz. 138, als hij zegt dat de pastoor de gave van het woord heeft en er mooie dingen mee doet, zodat "iets onbelangrijks plotseling iets wonderbaarlijks werd". Terwijl hijzelf nooit geweten heeft dat je bijvoorbeeld over bloemen kunt praten zonder ze als bloemen te benoemen. Wat dachten jullie van het volgende, aan het einde van diezelfde passage met de pastoor: " Buiten was de regen weer overgegaan in sneeuw en de vlokken sloegen massaal tegen het raam. Het leken wel gloeiwormpjes van ijs, zonder leven en zonder licht, maar die twee of drie seconden lang een illusie van leven en licht wisten te creeren." En zo het hele boek door. Ik bedoel maar! Ik heb ervan genoten, daar niet van, ik vond het prachtige taal, maar het klopt niet met de middelmatig ontwikkelde politieman uit een sociaal arm milieu met een domme dronkelap als vader. (Dat laatste hóeft er natuurlijk niet toe te doen; je kunt je omhoog werken, maar toch...)Zelf heb ik er niets sprookjesachtigs of romantisch aan gevonden, moet ik zeggen, ook niet als ik er over nadenk. Behalve dan dat je misschien de hevigheid van de gevoelens bij de verschillende personages romantisch kunt noemen. Ik vond het hele verhaal meer een "lijden aan de wereld". Van alle personages. Dat bracht volgens mij ook de droevige sfeer teweeg, buiten de situering in WO I om. De titel dekt voor mij helemaal de lading: ik vond het een grijs verhaal over meer of minder grijze personen in een grijs, alledaags dorpje, maar van een mooi soort grijs. Zilverig grijs. Vanwege de mooie taal en om alsnog zinnen te noteren, wat ik dit keer niet heb gedaan, lees ik het t.z.t. vast nog een keer. De moeite waard, Yvonne, deze tip!

mooi? 9

william trevor - felicia's reis

vandaag gelezen, en ook vandaag de recensie in cicero's keuzë: "een verkenning van de aard van het kwaad". een schijnbaar rustig voortkabbelend verhaal waarin de horror al besloten ligt. ierland - zwanger meisje - eenzame man met merkwaardige trekjes - dode bezitterige moeder - en de eeuwig afwezige liefde. wat is er gebeurd? en wat wordt voorkomen?

het verhaal is verfilmd: Felicia's Journey

genoten? 7,5

17 september 1975

dag lief kind, je bent er

en je maakt ons leven heel

ga maar zachtjes door met leven

op weg in de tijd

onze handen houden je vast

wij zullen de wereld voor je verkennen

eeuwig dichtbij geluk.

ik leer door...

meizoen

stoel

project

kijk ze zei: '"moet je zien leuke stoel, jammer, mooi model, jij deed toch ooit zo'n cursus?" ja dat deed ik.. (en ik had ook wat wijn op) goeie stoel, stinkt een beetje naar motorolie, waarschijnlijk ook vlooien, de bekleding is eigenlijk alleen make-up, welke kleur denk je? "zwart velours" daar was ze heel beslist in...

ouwewijvenzomer

eindelijk, mijn indian summer is er.
ik hou van dit licht, de hele dag op blote voeten van klus naar klus.
de boekggrls praten al een paar dagen over Bodil Jönsson's "mijn grootmoeder had nooit gebrek aan tijd".
toch eens lezen maar nu even niet, het blijft nl nog een paar dagen zo!
marian bracht het oude plantenrek en mijn volgende project!