moeder

moeder

Zoekend haar handen

Om deurstijlen van

Steeds kleinere kamers

Kijkt ze haar verleden in.

Nooit meer thuis

Haar leven verstoft en bijna vergeten

IJzeren wetten dwingen tot oversteek

Van bed naar stoel

Bijna honderd jaar ingesleten gebaren

Het brood naar haar mond

Haar ogen zo blauw

Verwarrend helder

wit overhemd (voorA)

hemd dat wekenlang in cellofaan gewacht heeft,
eindelijk in de was.
zwart schommelt zacht in de wind, asemt wierook
het ijle In Paradisum suist na.
hier en daar al een roos verwelkt,
een lelie geknakt.
't zout van tranen gewassen,
je moet maar gaan nu...
laat ons het lage late zomerlicht,
de zekerheid van rood verkleurde wingerd,
vergeten rottend blad en de doordrenkte aarde,
er komen viooltjes
en daaronder de al gezwollen blauwe druifjes

great maidens blush

eindelijk het komt ervan.. het is warm.we leven buiten, rommelen wat, en laten de wespen met rust... het zijn er na de verdelg-partij gisteravond nog steeds heel veel!vanmiddag samen naar de bieb, leesvoer voldoende voorlopig.en onze roos doet haar best! ze is prachtig, rozig met een geel hartje en ze ruikt als oma's zakdoek vroeger.nu potje thee en elkaar.

bloesje

ons kind is thuis, nou ja meer in het land, wel dichtbij.

en kijk er ligt weer was, piepklein van van alles (36) en ik vind het heerlijk om te wassen en te strijken en er een beetje in te snuffelen.

ze woont in de stad overzee en brengt relativerende gedachten mee.

de wereld is groter en er is meer tussen hemel en aarde, dat soort dingen...

betrap me erop dat ik veel boeken lees die in de UK/londen spelen.

zo ben ik toch een beetje bij haar en weet waar ze woont of wandelt haar boodschappen doet etc.

nu naast mijn bed 'de forsyte sage' letterlijk en figuurlijk wel een beetje veel.

 

...maar ook zoveel tijd achter deze machine, terwijl de zon schijnt de was gedaan en gewacht op de insectenverdelgingsdienst, want er zijn nou hEEL veel wespen!  ik denk een nest onder de pannen, ze duiken in slierten steeds onder dezelfde dakpan>

Geen opmerkingen:

bloesje
Posted by Hello

voor haar

Het werd stil, niet omdat je zweeg,
Want je praatte als nooit tevoren;
Een biechteling na jaren van verval,
Die zijn hart leegt bij een vreemde.

Het was donker heel donker toen je sprak,
Ik keek naar buiten om de maan te zien,
Die vol moest zijn achter de wolken,
Mijn hart lag in mijn handen.

Toch heb ik ieder woord gehoord
En zelf de komma’s gezet
Om het onleesbare, hoorbaar te maken.

Lang heb ik nog voor je gezwegen,
Terwijl jij druk was met jezelf,
Maar een punt, liefje, een punt heb ik nooit gezet.

wespen

dinsdag, juli 27, 2004

achter in de tuin hing ik zo'n wespenvangertje met oranje limonade siroop.
de hele dag al hoor ik een zoemen, een miniem kontinu boormachientje.
en jawel, mijn vangertje zit bomvol, eromheen dansen cirkelen tientallen wespen radeloos op zoek naar zo'n suikerzoete dood.
hoe krijg ik dat ding in vredesnaam ooit schoon, uberhaupt ooit in mijn handen?

welnu we verlaten de tuin, de eetafel ongebruikt, onze comfortabele stoelen met zicht op 'the great maidensblush' onberoerd.

soms weet je waar je plaats is.