voor haar

Het werd stil, niet omdat je zweeg,
Want je praatte als nooit tevoren;
Een biechteling na jaren van verval,
Die zijn hart leegt bij een vreemde.

Het was donker heel donker toen je sprak,
Ik keek naar buiten om de maan te zien,
Die vol moest zijn achter de wolken,
Mijn hart lag in mijn handen.

Toch heb ik ieder woord gehoord
En zelf de komma’s gezet
Om het onleesbare, hoorbaar te maken.

Lang heb ik nog voor je gezwegen,
Terwijl jij druk was met jezelf,
Maar een punt, liefje, een punt heb ik nooit gezet.