selectie sokken

sokken
dat is helemaal niet zo'n eenvoudig verhaal: sokken!
zoals iedereen weet heb je altijd sokken over. tenminste dat lijkt zo. de waarheid is:
'ze worden anders!'
mijn lief deed vandaag zijn sokken. eerst de makkelijkste, die liggen met z'n allen achter op een hoopje, en dan komt hij in de problemen...dat ligt ook aan mij want ik koop ze..enfin, het zijn vnl. donkerblauwe, zwarte en donkergrijze. en leg die maar eens goed bij elkaar op zo'n donkere zondagmiddag.
het kan goed gaan, maar je hoeft zo'n sok maar 1 x op 90 te wassen en je vind zijn evenknie nooit meer terug. nl veel kleiner geworden, valer en andere textuur zal ik maar zeggen.
dan is er nog de droogtrommel waarin het regelmatig anders gaat dan je gepland had..
voila!! het probleem is daar.

omdat ik niet zo gecharmeerd ben van een stuk (meestal zeer wit) bloot been, pleit ik voor:

* lange sokken, (bij ons begrafenissokken genoemd)
* altijd een 1a2 maten groter dan nodig, vanwege die 90 graden/krimp
* zwart of donkerblauw.

hè hè

nachtvlinder

rhimoshevski
ziet het ook: het leven trekt zichzelf weer in zijn geweldige baan, de nachtvlinders zoeken je weer op, fladderen wit in het donker. voorzichtig op je sokjes lopen, ze zijn nog een beetje bang.

dood

doodbedaard
doodblijven
doodeenvoudig
doodgeboren
doodgewoon
doodknuffelen
doodmoe
doodnormaal
doodongelukkig
doodop
doodsbang
doodschamen
doodschrik
doodskus
doodssteek
doodstil
doodzwijgen

doofstom

verlaten

God, vader,
nooit was een mens zo verlaten.
we schrobben je graf en fleuren het op.
maar het doet er niet meer toe
haar kamer met zicht op de blinde kerkmuur,
de slaaplucht ingedikt, nooit meer zon op haar bed.
dit zurige dorp vol geheimen en argwaan,
haar bestaan veronachtzaamd.
in de eeuwige geur van stront,
en krassende kraaien in de lucht
duwen we haar voort
God, vader…

vrolijk

klaproos
copyright: hans zanders

Van klaprozen werd ik altijd al blij, deze staan/stonden ineen lanschap met cipressen in Toscane.

Hans Zanders, een van de exposanten in Persingen volgend jaar april gaf me gisteren deze schitterende foto kado!

We aten in goed gezelschap, ook iets om blij van te worden! zo gewoon gezellig met z'n allen, zo thuis bij elkaar, koesteren...

Het perspectief voor Persingen is goed...

Vandaag zat ik nog even buiten, en maakte de bloemen voor het graf van vader (morgen 28 jaar dood) vorig jaar om deze tijd lag er sneeuw!

anna teresa de keersmaeker in once

anna teresa de keersmaeker in once
alleen zij en de stem en muziek van joan baez (en een beetje bob dyllan) een avond lang een schouwburg vol in vrijwel doodse stilte gefascineerd.
zo een met de dans, met haar lichaam, met de muziek dat aplaudiseren teveel leek.
de hele dag nog nagenieten, M belde me ook zij was met tranen in de ogen weggegaan...mooi mooi mooi

een leeg huis

vrij..
gisteravond mikte ik de hele boel eruit op niederrhein. dat lijkt eenvoudig maar dat is niet zo. tenminste niet voor mij, het regende ongenadig, ik ben die borden niet gewend en ik vond het niet leuk. goed. zo rond 02.00 een sms je dat ze er waren (denk ik!) want net op dat cruciale moment liet mijn mobieltje het eenzijdig afweten. eerlijk gezegd weet ik dat allang, dat je nooit moet vertrouwen op dat soort schijnbaar betrouwbare zaken. denk je nou echt dat er nog wat werkt als die enorme rode vlek (nederland VK van vandaag) op een of andere manier interfereert met iets wat ook niet deugt?
in een sneltreinvaart het/ons bed verschoond.( voor het geval er iets gebeurt wil ik niet eeuwig gedwongen zijn om zijn lakens te besnuffelen) en toen het vrij-gevoel!
ik herken het feilloos: vroeger op mijn eenzame verpleegstersflatje, uit de nachtdienst of erin..geen regelmatig bestaan en ik kan doen wat ik wil!! ik doe natuurlijk niks maar dat het idee dat het kan. enfin, het kan maar boven in ons huis is een waskamer dwz een kamer met was..en nou zit dat me al de hele dag dwars... morgen, morgen...
V is een fantaastische hond! vannacht heeft ze zich keurig in haar fleecetodden aan het achtereind van het bed genesteld, niet gesnurkt! en heel lang met mij uitgeslapen... ze keek me af en toe wel uitermate treurig aan, maar daar stink ik dus niet in...ik haal gewoon ook wat uit mijn truukkendoos en doe net of ik slaap, met een lange diepe, zeer hoorbare zucht, gaat ze dan weer plat.
als tegenprestatie vanmiddag lang met haar gewandeld.
en toen in mijn mooie jurkje nog even wat te lezen gehaald. zit lekker en past goed!

vies?

vies?
beetje wel vrees ik..

omdat het zo'n bijzondere dag was (johan stekelenburg werd begraven, en omroep brabant zond dat integraal uit via internet) was ik gebonden aan deze kamer. ik lapte de ramen tussen de tranen door. paul de leeuw zong 'er is een steen verlegd'.

.. goed goed ik zal er wat aan doen, morgen...

mijn vogeltjes komen gelukkig weer terug na de kaalslag van een paar weken terug. ik lok ze met lekkere hapjes.

heerlijk zo'n dag, naar de bieb geweest en ook nog even bij roelant, dus een stapel TBR.

kortom mij krijg je niet boos vandaag.

doop daan

mike las van huub van der lubbe:
hou van mij

nu ben je nog klein
en ik ben je vader
nu til ik je op
dan kun je erbij
jij wijst de dingen
ik zeg hoe ze heten
wat je wil weten
vraag maar aan mij

straks wisselt het tij

nu ben je nog klein
en ik groot en ouder
als er wat is
dan kom je bij mij
nu huil je uit
tegen mijn schouder
jouw liefste ben ik
mijn liefste ben jij

straks wisselt het tij
sta me bij
hou van mij

nu ben je zo klein
en ik ben je vader
duurt nog maar even
dan ben je vrouw
draag je naar bed nu
vertel een verhaaltje
leun maar op mij
straks steun ik op jou

straks wisselt het tij
sta me bij
hou van mij

ph. claudel - grijze zielen

gelezen
via de grrls getipt, en het Is mooi, zo'n boek waarvan je weet dat je dat nooit meer gaat vergeten..ik las het gulzig, te gulzig en ga het herlezen..
jop zei: Zo somber en triest. Dat schrijven meer van jullie over GZ. Ik heb mijnmailtjes over dit boek nog eens nagelezen en zie dat ik dat, ook kort nalezing, zelf niét vond. Alleen heb ik ''angstaanjagend'' gebruikt voor demethoden die de twee notabele schurken erop nahielden toen ze de jongenswilden verhoren. Ik gebruikte dat woord omdat ik weet hoe nog steeds over dehele wereld gemarteld wordt als mensen op een bekentenis azen.''Mooi triest'' vind ik een goede kwalificatie van Petra die me toch wéér inde buurt van het sprookje brengt, want moord en doodslag is zelden ''mooi''triest.Het ''mooi'' trof me in dit boek meer dan het ''triest''. En door devermooiing misschien bleef ik kijken, niet meebeleven, maar dat wasaangenaam.
bernique zei: Ook ik kan me vinden in de ver doorgevoerde stereotypen. Een beetje té ver, naar mijn smaak, en niet helemaal passend bij het grijs van de ten tonele gevoerde zielen. Ik heb wat mails terug gelezen en daarin zijn we het kennelijk toch aardig eens. Jop heeft het boek gelezen alsof ze keek naar het ontstaan van een schilderij, en dat vond ik een rake omschrijving; ik voelde ook een onzichtbare hand die me tegenhield om het verhaal in te duiken, maar ik heb tegelijk gebiologeerd gelezen / gekeken. Edith noemde de taal van de politieman niet de zijne, en dát vond ik nou ook, zo zelfs dat het me soms stoorde. Bijvoorbeeld op blz. 138, als hij zegt dat de pastoor de gave van het woord heeft en er mooie dingen mee doet, zodat "iets onbelangrijks plotseling iets wonderbaarlijks werd". Terwijl hijzelf nooit geweten heeft dat je bijvoorbeeld over bloemen kunt praten zonder ze als bloemen te benoemen. Wat dachten jullie van het volgende, aan het einde van diezelfde passage met de pastoor: " Buiten was de regen weer overgegaan in sneeuw en de vlokken sloegen massaal tegen het raam. Het leken wel gloeiwormpjes van ijs, zonder leven en zonder licht, maar die twee of drie seconden lang een illusie van leven en licht wisten te creeren." En zo het hele boek door. Ik bedoel maar! Ik heb ervan genoten, daar niet van, ik vond het prachtige taal, maar het klopt niet met de middelmatig ontwikkelde politieman uit een sociaal arm milieu met een domme dronkelap als vader. (Dat laatste hóeft er natuurlijk niet toe te doen; je kunt je omhoog werken, maar toch...)Zelf heb ik er niets sprookjesachtigs of romantisch aan gevonden, moet ik zeggen, ook niet als ik er over nadenk. Behalve dan dat je misschien de hevigheid van de gevoelens bij de verschillende personages romantisch kunt noemen. Ik vond het hele verhaal meer een "lijden aan de wereld". Van alle personages. Dat bracht volgens mij ook de droevige sfeer teweeg, buiten de situering in WO I om. De titel dekt voor mij helemaal de lading: ik vond het een grijs verhaal over meer of minder grijze personen in een grijs, alledaags dorpje, maar van een mooi soort grijs. Zilverig grijs. Vanwege de mooie taal en om alsnog zinnen te noteren, wat ik dit keer niet heb gedaan, lees ik het t.z.t. vast nog een keer. De moeite waard, Yvonne, deze tip!

mooi? 9

william trevor - felicia's reis

vandaag gelezen, en ook vandaag de recensie in cicero's keuzë: "een verkenning van de aard van het kwaad". een schijnbaar rustig voortkabbelend verhaal waarin de horror al besloten ligt. ierland - zwanger meisje - eenzame man met merkwaardige trekjes - dode bezitterige moeder - en de eeuwig afwezige liefde. wat is er gebeurd? en wat wordt voorkomen?

het verhaal is verfilmd: Felicia's Journey

genoten? 7,5

17 september 1975

dag lief kind, je bent er

en je maakt ons leven heel

ga maar zachtjes door met leven

op weg in de tijd

onze handen houden je vast

wij zullen de wereld voor je verkennen

eeuwig dichtbij geluk.

ik leer door...

meizoen

stoel

project

kijk ze zei: '"moet je zien leuke stoel, jammer, mooi model, jij deed toch ooit zo'n cursus?" ja dat deed ik.. (en ik had ook wat wijn op) goeie stoel, stinkt een beetje naar motorolie, waarschijnlijk ook vlooien, de bekleding is eigenlijk alleen make-up, welke kleur denk je? "zwart velours" daar was ze heel beslist in...

ouwewijvenzomer

eindelijk, mijn indian summer is er.
ik hou van dit licht, de hele dag op blote voeten van klus naar klus.
de boekggrls praten al een paar dagen over Bodil Jönsson's "mijn grootmoeder had nooit gebrek aan tijd".
toch eens lezen maar nu even niet, het blijft nl nog een paar dagen zo!
marian bracht het oude plantenrek en mijn volgende project!

ze heet daan

Sprookje

Zij luistren beiden naar haar oud verhaal,
wondere dingen komen aangevlogen.
zichtbaar in hun verwijde ogen,
als bloemen, drijvend in een schaal.

Er is een zachte spanning in hun wezen,
zij zijn verloren en verzonken in elkaar,
- het witte en het blonde haar -
geloof het maar, geloof het maar,
alles wat zij vertelt is waar
en nooit zal je iets mooiers lezen.


Uit: 'De vogel Phoenix', 1961.Schrijver: M. Vasalis

eisjen vakvrouw

p&s

op weg

p&s


Vooraan links in de hippe gele kar Elli, naast haar zitten Ina, Else,Henriëtte, Ron en staat Elma met Max. Op de tweede rij zien we van linksnaar rechts Eisjen, Maaike, voor een bruddha zit Bernique, onder de arm vande bruddha piept Marieke uit, naast haar staan Angeline, Ria en Irene.Daarachter van links naar rechts staan Jop, naast haar Edith arm in arm metde bruddha, aan de andere kant Karin, Daniela en Annemarie", schreef ik.