terwijl de wereld bijna verging, tenminste een flink stuk ervan,waren wij bij elkaar met mensen die ons lief zijn.
het zilver gepoetst, veel kaarsen en veel pril geluk.
jazeker we tellen onze zegeningen.
maar zijn ook domweg gelukkig dat het er allemaal nog is, dat het nog steeds bestaat; de onbaatzuchtige liefde/vriendschap. en dat onze kinderen het vanzelfsprekend overnemen.
... en nu worden de doden geteld, met het uur worden het er meer. en past ons nederigheid en doen wat we kunnen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten