proudly present

eindelijk in de lucht!
dankzij Sj.... kan er maar geen genoeg van krijgen.
vandaag lente in de lucht, de helleborussen hebben veelbelovend dikke knoppen. sneeuwklokjes bloeien (dat is toch altijd pas met carnaval?) en we hebben vanmiddag onze vakantie bij kees en carine vastgelegd voor half mei.
maar er zijn mensen die het nog beter kunnen.. L en S vertrekken naar een van de cookeilanden.
het paradijs bestaat nog, en dat ze het maar heel leuk mogen hebben!

6 januari 2005

6 januari 2005

vandaag de godvergeten wereld op drift
weten we niet hoe snel op blote knieën
fortuin te graaien op de bodem van ons armzalig bestaan
weten we niet hoe de wrede god te smeken
dat in ieder geval ons leven zijn onverstoorbare gang kan gaan
weten we niet van het verval, hoe te leven
op een aarde doorspateld met lijken
weten we niet hoe snel ons opgepompte zelfgenoegzame masker
te laten vallen voor de god die zich niet dwingen laat
weten we niet
weten we niet

vol vertrouwen

vol vertrouwen...

...kijkt zij de wereld en haar leven in

gaat ze van schoot naar schoot

krijgt ze haar eerste hapje van het oude zilver

de zachte handen die haar dragen

de geanimeerde vertrouwde stemmen

kijk maar goed, en nog eens!

en zie hoe mooi je ons leven maakt

laatste dag van het jaar

vreemde dag, het hele leven draait om denken over 'daar'. Nichtje maakt het goed en aan haar nogal luchtige reisverslag te merken hebben ze geen flauw idee wat daar nou aan de hand is.
kan m'n draai niet vinden.
gisteravond laat en gezellig geborreld in het huis van T samen met B en H.
vannacht hoorde ik met een klap de muizenval dichtslaan,daarna een geflap van een klein lijfje, dorst bijna niet te kijken.
jawel ze was uit de val ontsnapt maar wel met ernstig bloedend letsel (zoveel bloed uit zo'n klein beestje)
daar zaten we dan met onze middelbare blote heldenlijven, natuurlijk moest P het beestje opruimen...dat doe ik niet meer... maar gif ook niet..
nou ja dit lijkt me nog het minste van alle leed.
nu T ophalen en samen de dag doorkomen en morgen weer beginnen met een flinke wandeling in groot en goed gezelschap.
het nieuwe licht zit al in de lucht, sneeuwklokjes bloeien, helleborus ook!
ik heb nog nooit zo'n zin gehad in een wereld die weer opnieuw begint, ongeschonden opnieuw maar niet vergeten!

dichtbij geluk

dichtbij geluk
terwijl de wereld bijna verging, tenminste een flink stuk ervan,waren wij bij elkaar met mensen die ons lief zijn.
het zilver gepoetst, veel kaarsen en veel pril geluk.
jazeker we tellen onze zegeningen.
maar zijn ook domweg gelukkig dat het er allemaal nog is, dat het nog steeds bestaat; de onbaatzuchtige liefde/vriendschap. en dat onze kinderen het vanzelfsprekend overnemen.
... en nu worden de doden geteld, met het uur worden het er meer. en past ons nederigheid en doen wat we kunnen.

merel

godsamme...ging het toch verkeerd.
omdat het vroor was ik een paar x in de weer de vogeltjes vers water te geven, en dan wel zo weinig dat ze er niet in kunnen badderen. een merel kon het niet laten zijn linkervleugel bevroor en hij kon zich amper meer uit de weg maken, met z´n rechtervleugel vliegen ging wel maar door disbalans viel ie gewoon uit de lucht.
alles afgezochd naar een netje / geen netje dus / en maar een mand en grote badhanddoek gebruikt om ´m te vangen, dat lukt niet. wat stro onder de heg gelegd, en dat heeft ie ook gevonden...maar dood nu.

klein geluk

dat je dat doet... in de avondkou naar lieve mensen lopen een eindje verderop. dat daar dan de tafel prachtig gedekt staat,al een piepklein beeldschoon kerstboompje met lampjes in de kamer, dat je daar dan de hele avond geniet van een prachtig maal en mooie wijn en van goed gezelschap. en dan in de nacht samen naar je warme bed...
ergens op het net vond ik deze foto: goed voor een glimlach!
'k ben niet meer zo gewend aan wijn 's avonds; dus nu beetje brak.
geeft niet; de kachel aan en stapels te lezen

beeld van ron rooijakkers

keizerkarelpodia 3de prijs
in ieder geval is te zien dat ze de derde prijs heeft.
maar de foto van het beeldje is niet zo best vrees ik. venzogoed zijn we met z'n trots!

een vrouw in berlijn/der untergang/philip roth

roth
We waren in de stemming om iets leuks te doen met ons weekend.
lief was zowaar zijn beloofde vrijdag vrij. We tutten wat aan en de zaterdag was geheel en al voor ons zelf inclusief verse broodjes sapjes kranten. en lang in bad... met ' een vrouw in berlijn', van Anoniem. dagboekaantekeningen van april tot juni 1945. Het lag er al een tijdje, en ik kwam er moeilijk doorheen.
Dit boek wordt bij de boekgrrls uitgebreid besproken. Hoe het mogelijk is dat je in een/zo'n/welke? oorlog overleefd, schrijft deze anonieme vrouw met een zakelijke, koel registrerende pen. Misschien is dat het enige wat je kunt: registreren.
Zij zat in mijn hoofd deze vrouw en ging er moeilijk uit.
Goed, we zouden wat leuks etc. Ergens lekker eten en dan naar de film?
Hij regelt het, en we eten samen (was ineens niet meer zo vanzelfsprekend - dat je ergens lekker gaat eten - ik bedoel na dat boek, waarin zij restjes aardappel verstopt en doseert). En dan was er de film: 'Der Untergang' bijna drie uur in een bioscoop waar de stilte steeds zwaarder werd. Een indringende, imposante, akelige, controversiele heel goeie film.
Bruno Ganz met zijn maffe accent, de fanaten om hem heen, de lieve meisjes. De wereld zoals die is. Ongelooflijk knap dat je zoiets kunt laten zien, nog ongelooflijker dat het bestaat!
De vrouw waarover ik las was daar! In die chaos, ellende,onzekerheid!
En nee geen borreltje meer, maar naar huis.
En daar ligt naast mijn bed 'het complot tegen amerika' van Philip Roth.
Hij beschrijft hoe 'als' Eisenhower geen president was geworden maar in het geval van dit boek Lindbergh. Hoe in een gewoon en tamelijk gelukkig gezin de angst binnendruppelt, hoe effectief een bevolkingsgroep wordt geïsoleerd.
Kortom Hoe dingen gebeuren...
En Hoe hulpeloos we daar in zijn...

Hoe moet dat nou hier met die Mozart/Messias in ons midden?

onbehagen

omdat het leven altijd weer zijn geweldige gang gaat, had ik het nog niet zo in de gaten.
maar na de boodschappen, postkantoor (alweer te laat voor de mooie kerstkaarten- het is geeneen ssinterklaas!) huis schoon vanwege koor vanavond en de de onvermijdelijke was van M., keek ik rustig het journaal van 18.00uur.
dat was schrikken, hoorden we dit al niet eerder?
ik vret unne bessum; dit gaat gebeuren.
als je denkt dat het niet meer erger kan blijkt altijd weer het tegenovergestelde.
de erfzonde.
nooit compleet.
nooit af.
nooit vrede.

selectie sokken

sokken
dat is helemaal niet zo'n eenvoudig verhaal: sokken!
zoals iedereen weet heb je altijd sokken over. tenminste dat lijkt zo. de waarheid is:
'ze worden anders!'
mijn lief deed vandaag zijn sokken. eerst de makkelijkste, die liggen met z'n allen achter op een hoopje, en dan komt hij in de problemen...dat ligt ook aan mij want ik koop ze..enfin, het zijn vnl. donkerblauwe, zwarte en donkergrijze. en leg die maar eens goed bij elkaar op zo'n donkere zondagmiddag.
het kan goed gaan, maar je hoeft zo'n sok maar 1 x op 90 te wassen en je vind zijn evenknie nooit meer terug. nl veel kleiner geworden, valer en andere textuur zal ik maar zeggen.
dan is er nog de droogtrommel waarin het regelmatig anders gaat dan je gepland had..
voila!! het probleem is daar.

omdat ik niet zo gecharmeerd ben van een stuk (meestal zeer wit) bloot been, pleit ik voor:

* lange sokken, (bij ons begrafenissokken genoemd)
* altijd een 1a2 maten groter dan nodig, vanwege die 90 graden/krimp
* zwart of donkerblauw.

hè hè

nachtvlinder

rhimoshevski
ziet het ook: het leven trekt zichzelf weer in zijn geweldige baan, de nachtvlinders zoeken je weer op, fladderen wit in het donker. voorzichtig op je sokjes lopen, ze zijn nog een beetje bang.

dood

doodbedaard
doodblijven
doodeenvoudig
doodgeboren
doodgewoon
doodknuffelen
doodmoe
doodnormaal
doodongelukkig
doodop
doodsbang
doodschamen
doodschrik
doodskus
doodssteek
doodstil
doodzwijgen

doofstom

verlaten

God, vader,
nooit was een mens zo verlaten.
we schrobben je graf en fleuren het op.
maar het doet er niet meer toe
haar kamer met zicht op de blinde kerkmuur,
de slaaplucht ingedikt, nooit meer zon op haar bed.
dit zurige dorp vol geheimen en argwaan,
haar bestaan veronachtzaamd.
in de eeuwige geur van stront,
en krassende kraaien in de lucht
duwen we haar voort
God, vader…

vrolijk

klaproos
copyright: hans zanders

Van klaprozen werd ik altijd al blij, deze staan/stonden ineen lanschap met cipressen in Toscane.

Hans Zanders, een van de exposanten in Persingen volgend jaar april gaf me gisteren deze schitterende foto kado!

We aten in goed gezelschap, ook iets om blij van te worden! zo gewoon gezellig met z'n allen, zo thuis bij elkaar, koesteren...

Het perspectief voor Persingen is goed...

Vandaag zat ik nog even buiten, en maakte de bloemen voor het graf van vader (morgen 28 jaar dood) vorig jaar om deze tijd lag er sneeuw!

anna teresa de keersmaeker in once

anna teresa de keersmaeker in once
alleen zij en de stem en muziek van joan baez (en een beetje bob dyllan) een avond lang een schouwburg vol in vrijwel doodse stilte gefascineerd.
zo een met de dans, met haar lichaam, met de muziek dat aplaudiseren teveel leek.
de hele dag nog nagenieten, M belde me ook zij was met tranen in de ogen weggegaan...mooi mooi mooi

een leeg huis

vrij..
gisteravond mikte ik de hele boel eruit op niederrhein. dat lijkt eenvoudig maar dat is niet zo. tenminste niet voor mij, het regende ongenadig, ik ben die borden niet gewend en ik vond het niet leuk. goed. zo rond 02.00 een sms je dat ze er waren (denk ik!) want net op dat cruciale moment liet mijn mobieltje het eenzijdig afweten. eerlijk gezegd weet ik dat allang, dat je nooit moet vertrouwen op dat soort schijnbaar betrouwbare zaken. denk je nou echt dat er nog wat werkt als die enorme rode vlek (nederland VK van vandaag) op een of andere manier interfereert met iets wat ook niet deugt?
in een sneltreinvaart het/ons bed verschoond.( voor het geval er iets gebeurt wil ik niet eeuwig gedwongen zijn om zijn lakens te besnuffelen) en toen het vrij-gevoel!
ik herken het feilloos: vroeger op mijn eenzame verpleegstersflatje, uit de nachtdienst of erin..geen regelmatig bestaan en ik kan doen wat ik wil!! ik doe natuurlijk niks maar dat het idee dat het kan. enfin, het kan maar boven in ons huis is een waskamer dwz een kamer met was..en nou zit dat me al de hele dag dwars... morgen, morgen...
V is een fantaastische hond! vannacht heeft ze zich keurig in haar fleecetodden aan het achtereind van het bed genesteld, niet gesnurkt! en heel lang met mij uitgeslapen... ze keek me af en toe wel uitermate treurig aan, maar daar stink ik dus niet in...ik haal gewoon ook wat uit mijn truukkendoos en doe net of ik slaap, met een lange diepe, zeer hoorbare zucht, gaat ze dan weer plat.
als tegenprestatie vanmiddag lang met haar gewandeld.
en toen in mijn mooie jurkje nog even wat te lezen gehaald. zit lekker en past goed!

vies?

vies?
beetje wel vrees ik..

omdat het zo'n bijzondere dag was (johan stekelenburg werd begraven, en omroep brabant zond dat integraal uit via internet) was ik gebonden aan deze kamer. ik lapte de ramen tussen de tranen door. paul de leeuw zong 'er is een steen verlegd'.

.. goed goed ik zal er wat aan doen, morgen...

mijn vogeltjes komen gelukkig weer terug na de kaalslag van een paar weken terug. ik lok ze met lekkere hapjes.

heerlijk zo'n dag, naar de bieb geweest en ook nog even bij roelant, dus een stapel TBR.

kortom mij krijg je niet boos vandaag.

doop daan

mike las van huub van der lubbe:
hou van mij

nu ben je nog klein
en ik ben je vader
nu til ik je op
dan kun je erbij
jij wijst de dingen
ik zeg hoe ze heten
wat je wil weten
vraag maar aan mij

straks wisselt het tij

nu ben je nog klein
en ik groot en ouder
als er wat is
dan kom je bij mij
nu huil je uit
tegen mijn schouder
jouw liefste ben ik
mijn liefste ben jij

straks wisselt het tij
sta me bij
hou van mij

nu ben je zo klein
en ik ben je vader
duurt nog maar even
dan ben je vrouw
draag je naar bed nu
vertel een verhaaltje
leun maar op mij
straks steun ik op jou

straks wisselt het tij
sta me bij
hou van mij

ph. claudel - grijze zielen

gelezen
via de grrls getipt, en het Is mooi, zo'n boek waarvan je weet dat je dat nooit meer gaat vergeten..ik las het gulzig, te gulzig en ga het herlezen..
jop zei: Zo somber en triest. Dat schrijven meer van jullie over GZ. Ik heb mijnmailtjes over dit boek nog eens nagelezen en zie dat ik dat, ook kort nalezing, zelf niét vond. Alleen heb ik ''angstaanjagend'' gebruikt voor demethoden die de twee notabele schurken erop nahielden toen ze de jongenswilden verhoren. Ik gebruikte dat woord omdat ik weet hoe nog steeds over dehele wereld gemarteld wordt als mensen op een bekentenis azen.''Mooi triest'' vind ik een goede kwalificatie van Petra die me toch wéér inde buurt van het sprookje brengt, want moord en doodslag is zelden ''mooi''triest.Het ''mooi'' trof me in dit boek meer dan het ''triest''. En door devermooiing misschien bleef ik kijken, niet meebeleven, maar dat wasaangenaam.
bernique zei: Ook ik kan me vinden in de ver doorgevoerde stereotypen. Een beetje té ver, naar mijn smaak, en niet helemaal passend bij het grijs van de ten tonele gevoerde zielen. Ik heb wat mails terug gelezen en daarin zijn we het kennelijk toch aardig eens. Jop heeft het boek gelezen alsof ze keek naar het ontstaan van een schilderij, en dat vond ik een rake omschrijving; ik voelde ook een onzichtbare hand die me tegenhield om het verhaal in te duiken, maar ik heb tegelijk gebiologeerd gelezen / gekeken. Edith noemde de taal van de politieman niet de zijne, en dát vond ik nou ook, zo zelfs dat het me soms stoorde. Bijvoorbeeld op blz. 138, als hij zegt dat de pastoor de gave van het woord heeft en er mooie dingen mee doet, zodat "iets onbelangrijks plotseling iets wonderbaarlijks werd". Terwijl hijzelf nooit geweten heeft dat je bijvoorbeeld over bloemen kunt praten zonder ze als bloemen te benoemen. Wat dachten jullie van het volgende, aan het einde van diezelfde passage met de pastoor: " Buiten was de regen weer overgegaan in sneeuw en de vlokken sloegen massaal tegen het raam. Het leken wel gloeiwormpjes van ijs, zonder leven en zonder licht, maar die twee of drie seconden lang een illusie van leven en licht wisten te creeren." En zo het hele boek door. Ik bedoel maar! Ik heb ervan genoten, daar niet van, ik vond het prachtige taal, maar het klopt niet met de middelmatig ontwikkelde politieman uit een sociaal arm milieu met een domme dronkelap als vader. (Dat laatste hóeft er natuurlijk niet toe te doen; je kunt je omhoog werken, maar toch...)Zelf heb ik er niets sprookjesachtigs of romantisch aan gevonden, moet ik zeggen, ook niet als ik er over nadenk. Behalve dan dat je misschien de hevigheid van de gevoelens bij de verschillende personages romantisch kunt noemen. Ik vond het hele verhaal meer een "lijden aan de wereld". Van alle personages. Dat bracht volgens mij ook de droevige sfeer teweeg, buiten de situering in WO I om. De titel dekt voor mij helemaal de lading: ik vond het een grijs verhaal over meer of minder grijze personen in een grijs, alledaags dorpje, maar van een mooi soort grijs. Zilverig grijs. Vanwege de mooie taal en om alsnog zinnen te noteren, wat ik dit keer niet heb gedaan, lees ik het t.z.t. vast nog een keer. De moeite waard, Yvonne, deze tip!

mooi? 9