roth

We waren in de stemming om iets leuks te doen met ons weekend.
lief was zowaar zijn beloofde vrijdag vrij. We tutten wat aan en de zaterdag was geheel en al voor ons zelf inclusief verse broodjes sapjes kranten. en lang in bad... met ' een vrouw in berlijn', van Anoniem. dagboekaantekeningen van april tot juni 1945. Het lag er al een tijdje, en ik kwam er moeilijk doorheen.
Dit boek wordt bij de
boekgrrls uitgebreid besproken. Hoe het mogelijk is dat je in een/zo'n/welke? oorlog overleefd, schrijft deze anonieme vrouw met een zakelijke, koel registrerende pen. Misschien is dat het enige wat je kunt: registreren.
Zij zat in mijn hoofd deze vrouw en ging er moeilijk uit.
Goed, we zouden wat leuks etc. Ergens lekker eten en dan naar de film?
Hij regelt het, en we eten samen (was ineens niet meer zo vanzelfsprekend - dat je ergens lekker gaat eten - ik bedoel na dat boek, waarin zij restjes aardappel verstopt en doseert). En dan was er de film:
'Der Untergang' bijna drie uur in een bioscoop waar de stilte steeds zwaarder werd. Een indringende, imposante, akelige, controversiele heel goeie film.
Bruno Ganz met zijn maffe accent, de fanaten om hem heen, de lieve meisjes. De wereld zoals die is. Ongelooflijk knap dat je zoiets kunt laten zien, nog ongelooflijker dat het bestaat!
De vrouw waarover ik las was daar! In die chaos, ellende,onzekerheid!
En nee geen borreltje meer, maar naar huis.
En daar ligt naast mijn bed 'het complot tegen amerika' van Philip Roth.
Hij beschrijft hoe '
als' Eisenhower geen president was geworden maar in het geval van dit boek Lindbergh. Hoe in een gewoon en tamelijk gelukkig gezin de angst binnendruppelt, hoe effectief een bevolkingsgroep wordt geïsoleerd.
Kortom
Hoe dingen gebeuren...
En
Hoe hulpeloos we daar in zijn.
..
Hoe moet dat nou hier met die Mozart/Messias in ons midden?